Een Perzisch tapijt is een weefgetouw-geweven vloerbekleding uit wol. Tot de 18de eeuw werden tapijten in de Europese interieurs eerder gebruikt voor tafel-en wandbekleding. De hand-geknoopte Perzische tapijten zijn waarschijnlijk ontstaan in Centraal-Azië tussen het 3de en 2de millennium vóór Christus. Het tapijt-weven werd in de 10de eeuw voor het eerst in Spanje geïntroduceerd door de Moren. De kruistochten brachten Turkse tapijten naar gans Europa, waar zij waren in de eerste plaats aan de muren werden opgehangen of als tafelkleed werden gebruikt. Met de opening van de handelsroutes in de 17de eeuw werd een groot aantal Perzische tapijten ingevoerd naar West-Europa.

Het Perzisch tapijt is een essentieel onderdeel van de Perzische (Iraanse) kunst en cultuur. Tapijt-weven is een van de meest spraakmakende uitingen van de Perzische cultuur en kunst, en dateert uit de bronstijd. De oudste teruggevonden Perzische tapijten zijn afkomstig uit de Safavid dynastie (1501-1736) in de 16e eeuw. Geschilderde afbeeldingen van Perzische tapijten tonen echter een langere geschiedenis van de productie. Er is veel variatie tussen de klassieke Perzische tapijten van de 16de en 17de eeuw. Veel gebruikte motieven zijn krullende wijnstokken, arabesken, palmbladeren, wolkensluiers, medaillons, en overlappende geometrische overlappende motieven. Afbeeldingen van mensen en dieren mochten vanwege de Islam niet getoond worden. De meeste Perzische tapijten zijn uit wol vervaardigd, maar er zijn er ook verschillende in zijde teruggevonden.

date
comments